جناب آقای احسان خواجه امیری عزیز

با سلام

نمی دانم از کجا آغاز کنم ولی همین را می دانم که از هر جا بیاغازم، سخن بسی

طولانی و مفصل خواهد بود. اما تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل.

یکی از ناکامی ها و عملکردهای ناقص فرهنگی ما در این دهه اخیر، این بوده که به

دست خود، مذاق جوانان و دیگر هنر دوستانمان را تغییر داده ایم، به گونه ای که اگر

قبل از دهه کنونی مذاق جوانان و مردم پرشور و حرارت ما در حوزه استماع و بهره

گیری از موسیقی این بود که به اشعاری نغز و پرمغز و با نوای عرفانی و ریتم معنوی

گوش فرا می سپردند،  اما مع الاسف در این دوران ما چیزی جز طرب لغوگونه و

محتوای سخیف و بی ارزش اشعار، به مذاق گروهی که متاسفانه اندک هم

نیستند، خوش نیامده و هر روز شاهد رشد قارچگونه خوانندگانی هستیم که با

اشعار و ترانه های سخیف خود، جامعه محمدی، علوی و حسینی را به ابتذال

کشانده و موسیقی اصیل و کهن ایرانی را به سخره گرفته و لگدمالش نموده اند.

یادم می آید زمانی که جناب حسام الدین سراج، با آه و گریه می گفت: جوان

امروز، دیگر موسیقی و شعر با سبک اصیل و قدیم را نمی پسندد، موسیقی و

شعری که پر است از مضامین عرفانی و معنوی، و اقبال به سمت کارهایی که من

و امثال بنده انجام می دهیم، بسیار کم شده است.

البته این سخن را می توان از طریق آمار گیری از کاستهای به فروش رفته از دو

سنخ موسیقی قدیم و جدید اثبات نمود.

سر سخن من با شما بر این محور استوار است که شما که چند سالی است به

صورت رسمی در حوزه موسیقی و خوانندگی فعال هستید –هر چند می دانم که از

کودکی در دامان اساتید بزرگ موسیقی ایران و از جمله پدرتان حسین خواجه

امیری رشد و بالندگی یافته اید- باید بدانید که جزء نوادری هستید که جوانان به

خاطر مضامین شعری ارزشمند و آهنگهای آرام و صدای دلنشین و نرم شما به

سویتان اقبال کرده اند، نه به خاطر چیزی دیگر، و نیز صدا و سیمای جمهوری

اسلامی ایران به خاطر همین شخصیت آرام و متین شما و مضامین شعری و

آهنگهای ارزشمند شما برای خواندن تیتراژهای فیلمها و سریالهایش و یا دیگر

محافل سُرور مذهبی از شما دعوت به عمل آورده است، با اینکه شاید برخی خرده

بگیرند که چرا صدا و سیما به فرزند فردی اینقدر بها داده که در مجامع رسمی

کشور در دوران های پیش از انقلاب مبارک اسلامی خوانندگی می نموده است.

البته بسیاری از آثار موسیقیائی ابوی شما به نظرم قابل تایید است، مگر در مواردی

که خودتان مستحضرید. من نمی دانم که چرا برخی متولیان امر فرهنگ در وزارت

ارشاد اسلامی که در رده های پایین تری نسبت به وزیر محترم این وزارتخانه

هستند، اینقدر تعصب و جمود دارند که افرادی که پیش از انقلاب خواننده بوده اند

باید به طور کلی از صحنه و عرصه موسیقی کشور ما حدف شوند؟ معتقدم که به

دستور اسلام، خوانندگی برای زن آنهم در مجامع عمومی و یا هر جایی که مردان

حضور دارند، حرام است، پس نمی شود گذاشت که خوانندگان زن در محافل

عمومی و خصوصی کشور ما که مردان حضور دارند، به خوانندگی بپردازند و ازاین رو

حذف و کنار زدن خوانندگان زن از عرصه موسیقی پس از انقلاب اسلامی، کار

درستی بوده چراکه طبق دین مبین اسلام عمل شده ولی نمی دانم که چرا پاره

ای از مردان خواننده ای که پیش از انقلاب، در عرصه موسیقی سالم و اصیل فعال

بودند و برخی شان که مطمئن هستیم در مسیر درست گام می نهاده اند و احیانا

دچار لغزشهایی هم شده اند، - مانند بسیاری از لغزشهایی که ما در زندگی

مرتکب می شویم ولی خداوند تعالی و ائمه معصومین (ع) به طلف و کرم و محبت

خود، حذفمان نمی کنند و فرصتی دیگر و یا فرصتهایی دیگر به ما می دهند- باید به

پستوها بخزند کنج عزلت گیرند و نام و یادی و شناختی از آنان برای نسل جدید و

نسلهای آینده باقی نماند؟ برخی اینها سرمایه ها و حیثیت ادبیات و موسیقی این

مرز و بوم هستند. چه کسی وظیفه دارد که این افراد را که عموما در کهنسالی و

دوران فرتوتی به سر می برند شناسایی کند و برای بالندگی موسیقی اصیل ایرانی

از آنان بهره جوید. برخی شان حتی می توانند هنوز هم با نوای شیرین و عرفانی

خود، محافل هنری و ادبی را گرم و پر شور سازند، هرچند برخیشان (ک نادر هم

هستند)همچنان فعال اند و حق خود را به هنر ادا می کنند.

به شما عرض می کنم که موسیقی و شعر باید در خدمت فرهنگ و تمدن و مذهب

هر کشوری باشد. حال که به لطف خدا از نعمت انقلاب مقدس اسلامی و این

کشور عاشق خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) بهره مندیم و رهبر عظیم

الشان حضرت امام خامنه ای با دیدی نافذ و روشنگرانه به عرصه موسیقی و هنر

شاعری می نگرد و مجالس ایشان با شعرای کشور، حاکی از ذوق و قریحه عرفانی

و ادیبانه این رهبر گرانقدرو ذوالفنون است، هر چه بیشتر تلاش کنید تا در مسیر

فرهنگ و تمدن و مذهب شیعیان بخوانید، بیشتر مرضی رضای الهی و

معصومین(ع) و مردم شهید پرور کشورمان ایران خواهد بود.

چه افرادی از میان همین خوانندگان کشور ما در پیش و پس از انقلاب اسلامی

بودند که به خاطر چند صباحی شهرت، به دین فروشی، مذهب فروشی و بینش

فروشی پرداختند و تفکر و ذائقه جوانان و مردم موسیقی دوست ما را تغییر دادند و

در نهایت ادعای خدمت به عرصه موسیقی اصیل ایرانی را می نمودند. موسیقی

اصیل ایرانی سرشار از مضامینی است چون ایثار، صداقت ، مهر ، محبت، صفا،

صمیمیت، عدالت، حسن خلق، دستگیری از ضعیفان و بسیاری از کمالات و

سجایای اخلاقی که رسول دین مبین اسلام آن را تکمیل نموده است(قال رسول

الله(ص): بُعِثتُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الاَخلاق= مبعوث شدم تا اخلاق کریمانه را کامل

سازم).

حال که این اندازه جوانان و مردم مسلمان و هنر دوست ایران به شما ارادت و اقبال

دارند، بیشتر تلاش کنید تا آنان را با دینشان و مذهبشان و اصالت هنریشان آشنا

سازید و همانطور که تا پیش از این، حاشیه ای در فعالیت هنری خود نداشته اید(بر

خلاف برخی از خوانندگان معاصر که اتفاقا در کشور ما اقبال معتنا بهی به آنان وجود

دارد ولی پرحاشیه اند و هنر خود را ملوث و مشوه می سازند و از ارزش آن می

کاهند)، در ادامه راه نیز همینگونه ثابت قدم باشید و از برخی ناسپاسیهای (به

ظاهر) دوستان هنرمندتان کریمانه گذر کنید و تنها به اعتلای شعر و ادب و

موسیقی این خطه شهیدان راه حسینی بیاندیشید، چراکه هنرمند را با هنرش می

شناسند و آنگونه باشید که آیندگان درباره شما قضاوت های درست و ارزشمندی

داشته باشند، همچنان که ما شیعیان عصر غیبت، درباره حسان بن ثابت ها،

کمیت ها، فرزدق ها، سید حمیری ها و دعبل ها قضاوت می کنیم و بر آنان رحمت

می فرستیم که شیعه و نام اهل بیت(علیهم السلام) را اعتلا دادند. همچنانکه

شما نیز تا کنون گوهر ارزشمند هنر خود را به چیزی بی ارزش نفروخته اید.

امیدوارم بیش از پیش سعیتان بر این باشد که از اشعار پر مغزی که معارف اهل

بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) را گسترش می دهد، بهره گیرید.

با سپاس و آرزوی موفقیت و پیروزی

دکتر علیرضا کاوند؛ عضو هیات علمی دانشگاه علوم و معارف قران کریم.

1391/2/6

منبع:http://kheradvarzi.blogfa.com